Karta elektroniczna to wszechstronny nośnik informacji w postaci plastikowej karty wykonanej z PVC i umieszczonym w niej jednym względnie kilkoma chipami, które dają ochronę procesu logowania pracownika, kontrolę dostępu zakodowanych na niej danych: karty hybrydowe. Może być zapisywana za pomocą urządzeń automatycznych, np. czytników – rozliczanie transakcji finansowych w kasach sprzedaży.
Karty elektroniczne mają format zbliżony do tradycyjnych kart płatniczych: karta unique.
Karty PVC zwykle są nośnikiem informacji – wtedy są wyposażone na przykład w chip zbliżeniowy. W celu łatwiejszej ich ewidencji personalizuje się je numerem.
Jednak coraz szerszy rynek kontrolują karty elektroniczne. Przykładem jest karta Indala. Ten rodzaj kart stosowany jest np. w systemach RCP.
Najbardziej zaawansowany stopień zabezpieczeń dają karty kryptograficzne, zazwyczaj wykorzystywane w systemach infrastruktury klucza publicznego. Algorytmy kryptograficzne umożliwiają na wykorzystanie zgodnie ze standardami PKCS#15. Odczyt informacji z karty zapewniają czytniki kart elektronicznych, które pracują we wszystkich najpopularniejszych środowiskach (między innymi MacOS).